1
2



Paul Celan (23.11.1920 – 20.04.1970)





PSALM



Niemand knetet uns wieder aus Erde und Lehm,
niemand bespricht unsern Staub.
Niemand.

Gelobt seist du, Niemand.
Dir zulieb wollen
wir blühen.
Dir
entgegen.

Ein Nichts
waren wir, sind wir, werden
wir bleiben, blühend:
Nichts, die
Niemandsrose.

Mit
dem Griffel seelenhell,
dem Staubfaden himmelswüst,
der Krone rot
vom Purpurwort, das wir sangen
über, o über
dem Dorn.




(Die Niemandsrose, 1963)

 


PSALM



Już nikt nie ulepi nas z błota i gliny.
Nikt prochów raz jeszcze nie wskrzesi zaklęciem.
Nikt.

I chwała Ci, Nikt.
Dla ciebie pragniemy
rozkwitać.
Wbrew tobie,
Nikt.

Nicością niczyją
byliśmy, będziemy
trwać, kwitnąc:
Nic,
róża niczyja.

Ze
słupkiem świetlistym jak dusza,
co nitkę pręcika w przestworzach przyciąga,
z koroną czerwoną
od słowa purpury, które śpiewaliśmy
nad, o ponad
cierniem.




przełożył: Tomasz Sobół
               Bielsko-Biała, 22.02.2012

 


SELBDRITT, SELBVIERT



Krauseminze, Minze, krause,
vor dem Haus hier, vor dem Hause.

Diese Stunde, deine Stunde,
ihr Gespräch mit meinem Munde.

Mit dem Mund, mit seinem Schweigen,
mit den Worten, die sich weigern.

Mit den Weiten, mit den Engen,
mit den nahen Untergängen.

Mit mir einem, mit uns dreien,
halb gebunden, halb im Freien.

Krauseminze, Minze, krause,
vor dem Haus hier, vor dem Hause.



(Die Niemandsrose, 1963)

 

TRÓJKAMI, CZWÓRKAMI



Dzika mięta, mięta, kręta,
tam pod domem, na wpół zgięta.

Ta godzina, twoja chwila,
jej flirt ust mych nie rozchyla.

Z ściskiem warg, z ich zesztywnieniem,
z tkwiącym w gardle słów milczeniem.

Z bezkresnością, z ciasnot ściskiem,
z tchnieniem końca, końców bliskim.

Ze mną jednym, z nami trzema,
na wpół wolno, więzów nie ma.

Dzika mięta, mięta, kręta,
tam pod domem, na wpół zgięta.





przełożył: Tomasz Sobół
               Bielsko-Biała, 22.02.2012


DESING: BRIGHTSIDE